Terry Jones:  Tsunami spowodowane przez ludzi

2005 Styczeń

Terry Jones:  Nie będzie za bardzo bolało

2004 Czerwiec

Od pewnego czasu próbuję dowiedzieć się, dokąd chodzi mój syn po zajęciach z chóru. On sam po prostu nie chce mi powiedzieć. Mówi, że to nie moja sprawa, gdzie chodzi po chórze i że to jest wolny kraj.

To może jest wolny kraj, ale jeśli ludzie zaczęliby chodzić sobie po chórze gdziekolwiek by chcieli, to Bóg jeden raczy wiedzieć, czy nasz kraj pozostałby wolnym krajem. Przecież mój syn może chodzić na spotkania anarchistów albo do szkoły koranicznej. Skąd mam wiedzieć?

Sęk w tym, że jeśli ludzie nie mówią, gdzie chodzą po chórze, to nasz kraj jest zagrożony. Tak więc wywieram pewną dawkę presji na mojego syna, aby powiedział, gdzie chodzi. Na początek, po prostu założyłem mu papierową torbę na głowę i przywiązałem do kaloryfera. Lecz czy to go przekonało? Ani trochę.

Moja żona zdenerwowała mnie, gdy powiedziała, że posunąłem się za daleko. Więc i jej założyłem torbę na głowę i przywiązałem do kaloryfera. Lecz wciąż nie mogłem nakłonić syna, by powiedział, dokąd chodzi po chórze.

Zacząłem go głodzić – dawałem mu tylko zimne potrawy, goliłem mu brodę, kazałem tkwić w stresujących pozycjach, raziłem światłem, puszczałem głośną muzykę – czyli robiłem rzeczy, które zrobiłby każdy rodzic zaniepokojony tym, dokąd jego syn chodzi po chórze. Lecz to wszystko i tak nie dało rezultatu.

Miałem opory przed zastosowaniem twardszych metod przesłuchania, bo – jak by nie patrzeć – to jest mój syn. I właśnie w tym momencie przyszedł mi z pomocą Donald Rumsfeld.

W ubiegłym tygodniu przeczytałem w “New York Timesie”, że 6 marca 2003 roku przygotowano notatkę dla sekretarza obrony. Dokument ten zawierał niezwykle dokładne wskazówki na temat tego, co jest, a co nie jest torturami. Powiedzmy sobie szczerze: nikt z nas nie chce torturować swoich dzieci – szczególnie jeśli miałaby się o tym dowiedzieć policja.

Notatka dla Rumsfelda wyjaśniała, że to, co może wyglądać jak tortury, nie jest torturami. Czytamy: jeśli ktoś “wie, że skutkiem jego działań będzie poważne cierpienie, ale zadawanie takiego cierpienia nie jest jego celem, to działania takie nie noszą znamion działań celowych, nawet jeśli nie były prowadzone w dobrej wierze”.

Czyli tłumacząc na język polski: jeśli rodzic – zaniepokojony tym, gdzie jego syn chodzi po zajęciach z chóru – robi coś, co sprawia poważny ból jego synowi, jest to tortura tylko w wypadku, gdyby zadawanie cierpienia było jego celem. Jeśli jego celem jest coś innego – na przykład dowiedzenie się, dokąd syn chodzi po chórze – to nie są to tortury.

Notatka dla Rumsfelda stwierdza: “oskarżony” (czyli zaniepokojony rodzic) “jest winien tortur tylko wtedy, gdy działa z bezpośrednią intencją zadania poważnego cierpienia lub bólu osobie, nad którą ma kontrolę”.

Teraz wszystko jasne. Jeśli intencją jest wydobycie informacji, nie można zostać oskarżonym o stosowanie tortur.

Dokument posuwa się nawet dalej. Głosi on, że jeśli rodzic “w dobrej wierze sądzi, że jego działania nie spowodują długotrwałych szkód psychicznych, jego czyny nie mogą być nazwane torturami”. Czyli jeśli chcesz uniknąć oskarżenia o znęcanie się nad dzieckiem, wystarczy powiedzieć, że uważasz, że twoje czyny nie spowodują długotrwałych szkód psychicznych. Tyle wystarczy! Proste!

W tej chwili przetrzymuję w piwnicy wielu kolegów mojego syna. Podrażniam prądem ich genitalia i poniżam ich seksualnie, aby powiedzieli wreszcie, dokąd mój syn chodzi po chórze.

Doradca Dicka Cheney’a, David S. Addington, twierdzi, że to jest w porządku. William J. Haynes, główny doradca departamentu obrony, też sądzi, że jest to w porządku. Taki sam pogląd w tej sprawie ma Mary Walker, główny doradca sił powietrznych Stanów Zjednoczonych.

W rzeczywistości, wszyscy w rządzie Stanów Zjednoczonych uważają, że to jest w porządku. Z wyjątkiem prawnika departamentu stanu, Williama H. Tafta IV, który perwersyjnie głosi, że może to otwierać drzwi do tego, że kiedyś również i mnie ktoś będzie aplikował prąd do genitaliów i poniżał mnie seksualnie.

Mam plan. Powyłapuję wszystkie dzieci w sąsiedztwie, zwiążę je łańcuchami i będę szczuł psami. Niechcący mogę zabić jedno lub dwoje – lecz nie będę tego chciał – i może zrobię kilka zdjęć mojej żonie stojącej przy ciałach. A potem pokażę zdjęcia innym dzieciom i w końcu może dowiem się, dokąd chodzi mój syn po chórze. W końcu będę robił tylko to, co rząd Stanów Zjednoczonych robi po 11 września 2003 roku.

Terry Jones:  To ma być poniżanie?

2007 Marzec